ตั้งแต่เขียนมาเนี่ย ยังไม่เคยเขียนไรที่มันมีความสุขเลยย รึดีเล้ยยย เฮ้อ

ปี้นี้เปนปีที่แบบว่า มีแต่เรื่องงง น่าปวดหัววว
มีการเปลี่ยนแปลง และพบเจอสิ่งต่างๆคนใหม่ๆที่เหมือนจะดี เยอะมากๆ

เหนื่อยใจ กลุ้มใจ ท้อใจแล้วนะ ฮึ่ยยย

เมื่อไรจะหมดจบสิ้นไปสะทีก้อไม่รุ

คิดถึงพ่อกะแม่จัง ได้กลับไปไทยสักครั้งก้อยังดี
อยากจะกลับแล้ววนะเนี่ยยยยย

เหงาจะตายยย เมื่อไรจะหมดเวรหมดกรรมสักทีว้า

กูเหนื่อยยยยแล้ววววว

จะมีใครเข้าใจ มั่งไหมเนี่ยยย

อดทนไว้ มิ้ลล อดทนไว้น้า  T____T

ในวันที่ฉันนั้นอ่อนแอ วันที่ฉันมีน้ำตา
มันเหนื่อยมันล้า อยากมีใครสักคนช่วยปลอบใจ
อยากกลับไปหาคนที่ห่วง ที่สุดของหัวใจ กลับไปซบอุ่นไอรักแท้

รักอื่นใดไหนเล่า เท่ารักของแม่
จะมีบ้างไหม ใครสักคนช่วยดูแล
เป็นห่วงเป็นใย คอยเช็ดน้ำตาที่มันไหล
ปลอบใจแล้วกอดฉันไว้ให้นานๆ

แต่อ้อมกอดใครก็ไม่เหมือน อ้อมกอดแม่ที่ผูกพันธ์
อบอุ่นปลอดภัย อ้อมกอดแม่เท่านั้น
ตอนที่เธอกอดฉัน ไม่รู้ว่าเพื่ออะไรกัน แต่ฉันสัมผัสหัวใจไม่ได้

แต่สิ่งที่ฉันต้องเปลี่ยนแปลง ทำให้เริ่มไม่แน่ใจ
ว่าจะทนไหว อุปสรรคมากมายตั้งหลายอย่าง
ยิ่งทนก็ยิ่งอึดอัด เหมือนตัวฉันเองไม่ใช่ฉัน
ที่ตรงนี้ความจริงใจไม่มีให้กัน

อยากกลับบ้านอะ ฮือๆ