นั่งอยู่คนเดียวท้ามกลางผู้คนที่ปั่นจักรยานพ่านไปพ่านมา เรากะลังนั่งเศร้าด้วยความคิดถึง...พร้อมกับนั่งวาดรูปไปพรางๆๆ
ไม่มีวี้เเว้วที่จาหายเศร้าได้เลยซักนิด..ชีวิตช่างไม่มีสีสันซ้ะเหลือเกิน..เเล้วโหยหาสิ่งที่จามาทำให้หายเศร้าหมอง....เเล้วเราก้อจารอต่อไปจนกว่าชีวิตจาสิ้นหวัง...
สู้ต่อไปเทอะเรา
ยินดีที่ได้รู้จัก
เราชื่อ แอ็ดนะ..